Ο Ρόδιος ηθοποιός μιλά για την ταινία μικρού μήκους «Εγκλωβισμένος» του Στρατή Βερβέρη, τη δύναμη της τέχνης να ευαισθητοποιεί και να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, αλλά και τα νέα επαγγελματικά του σχέδια σε τηλεόραση και θέατρο.
Υπάρχουν ιστορίες που δεν φτιάχνονται απλώς για να τις παρακολουθήσει το κοινό, αλλά για να το κάνουν να σταθεί για λίγο, να προβληματιστεί και να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου. Μια τέτοια ιστορία αφηγείται η ταινία μικρού μήκους «Εγκλωβισμένος», σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μυτιληνιού Στρατή Βερβέρη, η οποία προσεγγίζει με ευαισθησία τη σκλήρυνση κατά πλάκας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που ζουν με τη νόσο.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Ρόδιος ηθοποιός Κωστής Σαββιδάκης, ο οποίος ενσαρκώνει έναν άνθρωπο εγκλωβισμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο και στους περιορισμούς που επιβάλλει η ασθένεια στην καθημερινότητά του. Οι δύο προβολές στη Λέσβο και στην Καλλονή, αποτελούν την αφορμή για να ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση γύρω από τη νόσο, με τη συμμετοχή του καθηγητή Νευρολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και της Νευρολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, Νικολάου Γρηγοριάδη.
Ο Κωστής Σαββιδάκης μιλά για τη συμμετοχή του σε αυτή την προσπάθεια, τη σημασία της ενσυναίσθησης, τη συγκίνηση που μπορεί να προκαλέσει μια κινηματογραφική ιστορία, αλλά και τις νέες δουλειές που ετοιμάζει, τόσο στη μικρή οθόνη όσο και στο θέατρο.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ
Η ταινία «Εγκλωβισμένος» πραγματεύεται ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα, τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να συμμετάσχετε σε αυτή την προσπάθεια;
Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια πολύ δύσκολη ασθένεια. Έχω δει ανθρώπους να ταλαιπωρούνται από αυτήν, υπάρχουν δυστυχώς και στο φιλικό μας περιβάλλον άνθρωποι που βιώνουν τις συνέπειές της. Είναι ένα θέμα που χρειάζεται μεγάλη προσοχή, ευαισθησία και, πάνω απ’ όλα, σεβασμό.
Ο Στρατής Βερβέρης είναι ένας νέος άνθρωπος από τη Μυτιλήνη, ο οποίος τόλμησε να προσεγγίσει αυτό το ζήτημα μέσα από τον κινηματογράφο. Έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε την ταινία, επιχειρώντας να μεταφέρει στο κοινό μια πραγματικότητα που πολλοί άνθρωποι μπορεί να αγνοούν ή να μην έχουν τη δυνατότητα να κατανοήσουν σε βάθος.
Χαίρομαι πραγματικά που συμμετέχω σε αυτό το όνειρο και σε αυτό το πρώτο του βήμα. Προσπαθήσαμε όλοι να αγγίξουμε το θέμα με τον μεγαλύτερο δυνατό σεβασμό. Είναι μια δύσκολη ιστορία, αλλά πιστεύω ότι καταφέραμε να δημιουργήσουμε κάτι ουσιαστικό. Βέβαια, τον τελικό λόγο θα τον έχει ο κόσμος που θα δει την ταινία.
Ποια είναι η ιστορία που αφηγείται ο «Εγκλωβισμένος» και ποιος ο ρόλος που υποδύεστε;
Πρόκειται για μια ταινία μικρού μήκους, διάρκειας περίπου 22 λεπτών. Ο χαρακτήρας που υποδύομαι είναι ένας άνθρωπος εγκλωβισμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο, μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Μέσα από την καθημερινότητά του αναδεικνύονται οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που ζουν με αυτή την ασθένεια.
Ο τίτλος δεν αφορά μόνο τον σωματικό περιορισμό. Ο εγκλωβισμός μπορεί να έχει πολλές διαστάσεις και να επηρεάζει την καθημερινότητα, την ψυχολογία, τις σχέσεις και τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη ζωή του.
Χρειάζεται να προσεγγίζουμε τέτοιες ιστορίες με ευαισθησία, χωρίς υπερβολές και χωρίς να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους ως κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Πίσω από κάθε ασθένεια υπάρχει ένας άνθρωπος με συναισθήματα, ανάγκες, φόβους, επιθυμίες και δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Πόσο σημαντικό είναι να μιλάμε ανοιχτά για ασθένειες όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας μέσα από την τέχνη;
Η τέχνη μπορεί να κάνει κάτι πολύ σημαντικό: να μας φέρει κοντά σε καταστάσεις που ίσως δεν έχουμε βιώσει προσωπικά. Μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα τον διπλανό μας, να αναρωτηθούμε πώς αισθάνεται και να δούμε τις δυσκολίες του με διαφορετική ματιά.
Δεν είναι απαραίτητο να έχουμε ζήσει μια εμπειρία για να δείξουμε κατανόηση σε έναν άνθρωπο που τη βιώνει. Χρειάζεται, όμως, να είμαστε πρόθυμοι να ακούσουμε, να μάθουμε και να μην κρίνουμε εύκολα.
Ελπίζω ότι ο «Εγκλωβισμένος» θα καταφέρει να αγγίξει τους θεατές και να τους κάνει να σκεφτούν. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η ασθένεια δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον άνθρωπο που νοσεί, αλλά επηρεάζει και την οικογένειά του, τους φίλους του και τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά δίπλα του. Οι φροντιστές χρειάζονται επίσης στήριξη, κατανόηση και αναγνώριση.
Οι προβολές στη Λέσβο συνδυάζονται με επιστημονική συζήτηση. Πόσο σημαντική θεωρείτε αυτή τη συνεργασία ανάμεσα στον πολιτισμό και την επιστήμη;
Θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά σημαντική. Η ταινία δίνει στο κοινό την ευκαιρία να προσεγγίσει το θέμα μέσα από την ανθρώπινη εμπειρία, ενώ η επιστημονική παρουσία βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα την ίδια τη νόσο και τις εξελίξεις γύρω από αυτήν.
Στις προβολές θα συμμετάσχει ο καθηγητής Νικόλαος Γρηγοριάδης, ο οποίος έχει ασχοληθεί επί πολλά χρόνια με τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Η παρουσία του δίνει μια επιπλέον διάσταση στην εκδήλωση, καθώς οι θεατές θα μπορούν, μετά την προβολή, να ακούσουν μια επιστημονική προσέγγιση και να συμμετάσχουν σε μια συζήτηση.
Είναι πολύ όμορφο όταν άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους συνεργάζονται για έναν κοινό σκοπό. Εδώ ο σκοπός δεν είναι απλώς να προβληθεί μια ταινία, αλλά να ενημερωθεί και να ευαισθητοποιηθεί το κοινό, να ενισχυθεί η κατανόηση και να δοθεί χώρος σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη από ουσιαστική υποστήριξη.
Πώς προέκυψε η συμμετοχή σας στην ταινία και τι περιμένετε από τις δύο προβολές στη Λέσβο;
Η ταινία είναι μια προσπάθεια ενός νέου σκηνοθέτη που θέλησε να μιλήσει για ένα δύσκολο θέμα. Αυτό από μόνο του αξίζει να το στηρίξουμε. Είναι σημαντικό να δίνουμε χώρο σε νέους δημιουργούς, ιδιαίτερα όταν επιλέγουν να ασχοληθούν με ιστορίες που έχουν κοινωνικό περιεχόμενο και μπορούν να προκαλέσουν ουσιαστικό προβληματισμό.
Οι προβολές ξεκίνησαν από τη Μυτιλήνη και το Δημοτικό Θέατρο Καλλονής. Εύχομαι να υπάρξει ανταπόκριση και η ταινία να αποτελέσει αφορμή για συζήτηση. Στη συνέχεια θα ταξιδέψει και σε φεστιβάλ, με την ελπίδα να συναντήσει όσο το δυνατόν περισσότερους θεατές.
Αφήνοντας τον «Εγκλωβισμένο», να περάσουμε σε μια άλλη κινηματογραφική δουλειά σας, την ταινία για τον Νικηταρά. Πώς πήγε η πρεμιέρα στην Καλαμάτα;
Η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο, στο ανοιχτό θέατρο της Καλαμάτας, και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Βρέθηκαν περίπου 2.500 άνθρωποι. Περιμέναμε ότι το κοινό θα αγκαλιάσει την προσπάθεια, αλλά δεν φανταζόμασταν ότι η προσέλευση θα ήταν τόσο μεγάλη.
Ήταν μια πολύ δυνατή στιγμή για όλους μας. Η ταινία δημιουργήθηκε με τη συμμετοχή πάρα πολλών ανθρώπων, οι οποίοι προσέφεραν τον χρόνο και τη δουλειά τους χωρίς αμοιβή. Περισσότερα από 500 άτομα συμμετείχαν σε αυτή την προσπάθεια, με πολλούς να προέρχονται από την ευρύτερη περιοχή.
Πίσω από την ταινία βρίσκεται ο πατέρας Βασίλειος, ένας άνθρωπος που κινητοποίησε πολύ κόσμο και κατάφερε να ενώσει διαφορετικούς ανθρώπους γύρω από έναν κοινό στόχο. Αυτό που ζήσαμε ήταν πραγματικά ξεχωριστό. Όταν βλέπεις τόσους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντικά τις δυνάμεις τους για να δημιουργηθεί κάτι καλλιτεχνικό, αντιλαμβάνεσαι πόσα μπορούν να επιτευχθούν μέσα από τη συνεργασία.
Πότε θα μπορέσει το κοινό να δει την ταινία για τον Νικηταρά;
Έχουν ήδη δρομολογηθεί οι επόμενες προβολές, καθώς έχουν γίνει συζητήσεις με κινηματογράφους σε διάφορες πόλεις, μεταξύ των οποίων η Καλαμάτα και ο Πύργος. Το αναλυτικό πρόγραμμα της διανομής αναμένεται να γίνει γνωστό, ώστε η ταινία να ταξιδέψει σε περισσότερες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και στο εξωτερικό.
Ελπίζω να μπορέσει να προβληθεί και στη Ρόδο, για να την παρακολουθήσουν και οι συμπατριώτες μου. Θα ήταν πολύ όμορφο να φτάσει και στο νησί μας και να έχει την ευκαιρία το τοπικό κοινό να τη γνωρίσει μέσα από μια κινηματογραφική προβολή.
Και από τον κινηματογράφο στην τηλεόραση. Τι ετοιμάζετε αυτή την περίοδο;
Έχουμε ξεκινήσει γυρίσματα για τη νέα σειρά του MEGA «Νταντάδες της Γειτονιάς», στην οποία θα συμμετέχω φιλικά για περίπου δέκα επεισόδια. Πρόκειται για κωμωδία και είμαι χαρούμενος που συμμετέχω σε αυτή τη δουλειά.
Είναι πάντα όμορφο να συναντάς νέους συνεργάτες και να συμμετέχεις σε διαφορετικά πρότζεκτ. Κάθε δουλειά έχει τις δικές της απαιτήσεις και τη δική της δυναμική. Η τηλεόραση είναι ένας χώρος που σου επιτρέπει να επικοινωνήσεις με ένα ευρύ κοινό και χαίρομαι που συνεχίζω να βρίσκομαι σε αυτή τη δημιουργική διαδικασία.
Παράλληλα, επιστρέφετε και στο θέατρο. Ποιες είναι οι επόμενες παραστάσεις σας;
Από τις 4 Νοεμβρίου ξεκινά η παράσταση «Η γυναίκα μου τρελάθηκε», με την Έλντα Πανοπούλου, τη Βίκυ Κουλιανού, τον Γιάννη Σαββιδάκη, τον Θοδωρή Κατσαφάδο, τη Νάντια Μουρούζη και άλλους αξιόλογους συναδέλφους.
Είναι μια δουλειά που περιμένουμε με χαρά και ανυπομονώ να συναντηθούμε με το κοινό. Το θέατρο έχει μια ιδιαίτερη ενέργεια, επειδή κάθε παράσταση είναι μια ζωντανή συνάντηση με τους θεατές. Όσο κι αν αγαπάς τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, η αμεσότητα της θεατρικής σκηνής έχει τη δική της ξεχωριστή γοητεία.
Παράλληλα, συνεχίζεται και ο «Μέγας Ιεροεξεταστής», η παράσταση με τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο, η οποία έχει παρουσιαστεί και στη Ρόδο. Παίζεται κάθε Τετάρτη στις 18:30, στο Θέατρο Αλκμήνη. Είναι μια παράσταση με ιδιαίτερη δύναμη, που αφήνει τον θεατή με σκέψεις και ερωτήματα και τον καλεί να κοιτάξει βαθύτερα τον άνθρωπο και τις επιλογές του.
Κλείνοντας, τι θα θέλατε να κρατήσει ο κόσμος από τη συμμετοχή σας στον «Εγκλωβισμένο» και από τις δουλειές που ετοιμάζετε;
Θα ήθελα να συνεχίσω να κάνω πράγματα που έχουν ουσία. Να μη φοβόμαστε να αγγίζουμε δύσκολα θέματα, αρκεί να το κάνουμε με σεβασμό και ειλικρίνεια. Να δίνουμε ευκαιρίες σε νέους δημιουργούς και να στηρίζουμε προσπάθειες που μπορούν να προσφέρουν κάτι στην κοινωνία.
Και, φυσικά, να έχουμε την υγεία μας και να συνεχίζουμε να προσπαθούμε. Η ζωή έχει δυσκολίες, αλλά έχει και όμορφες στιγμές, δημιουργία και ανθρώπους που μπορούν να μας εμπνεύσουν. Εύχομαι να συνεχίσουμε να συναντιόμαστε μέσα από τη δουλειά μας και να προκύπτουν όμορφα πράγματα.
Για μένα, αυτό είναι το σημαντικό: να κάνουμε τη δουλειά μας με αγάπη, να σεβόμαστε τους ανθρώπους και να προσπαθούμε κάθε φορά να αφήνουμε κάτι καλό πίσω μας.
