Η πρόσφατη επιχείρηση σφράγισης καταστημάτων στην παραλία της Τσαμπίκας άνοιξε εκ νέου έναν κύκλο έντονου δημόσιου διαλόγου για το μέλλον των ακτών μας, την τουριστική ταυτότητα του νησιού και τα όρια μεταξύ της αυστηρής νομιμότητας και της πραγματικής αναγκαιότητας της αγοράς. Μέσα σε ένα κλίμα πολωμένων τοποθετήσεων, η φωνή της λογικής και της εμπειρίας έρχεται να δώσει μια οπτική που διαφέρει από τα εύκολα συνθήματα, θέτοντας στο επίκεντρο το υγιές επιχειρείν, τη βιώσιμη ανάπτυξη και κυρίως την ανάγκη για προστασία της τοπικής οικονομίας.
Η αυτούσια τοποθέτηση της Κρίστυς Ραπτάκη
Η Κρίστυ Ραπτάκη —κόρη του αείμνηστου και θρυλικού επιχειρηματία της Ρόδου Νίκου Ραπτάκη, με πολυετή και βιωματική γνώση του χώρου— κατέθεσε μια ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη άποψη που αποτυπώνει ανάγλυφα την πραγματικότητα της αγοράς. Η τοποθέτησή της έχει ως εξής:
«Συνήθως δεν σχολιάζω θέματα που δεν με αφορούν άμεσα. Δεν είμαι ιδιοκτήτρια beach bar εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια και δεν έχω καμία σχέση με τις συγκεκριμένες επιχειρήσεις.
Τα τελευταία χρόνια επισκέπτομαι τη Ρόδο ουσιαστικά ως τουρίστρια και θεωρώ ότι από αυτή τη συζήτηση λείπει μία λέξη: ισορροπία.
Η νομιμότητα πρέπει να τηρείται και φυσικά πρέπει να υπάρχει ελεύθερος χώρος στις παραλίες για όποιον θέλει τη δική του ομπρέλα και πετσέτα χωρίς να πληρώσει τίποτα. Όμως δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο.
Προσωπικά, για παράδειγμα, δεν επιλέγω πλέον την Αγαθή. Κατά τη γνώμη μου ήταν καθαρότερη, πιο περιποιημένη και πιο ελκυστική όταν λειτουργούσαν εκεί επιχειρήσεις.
Και όταν μιλάω για επιχειρήσεις του σήμερα, εννοώ παροχές του σήμερα. Όχι μια παλαιού τύπου τροχήλατη καντίνα με κατεψυγμένη πίτσα και κακής ποιότητας φραπέ. Εννοώ καλές ξαπλώστρες και ομπρέλες, σωστή εξυπηρέτηση, καλό φαγητό, καθαρές τουαλέτες και εγκαταστάσεις εναρμονισμένες με το περιβάλλον. Αν θέλουμε σύγχρονο τουρισμό, πρέπει να προσφέρουμε και σύγχρονες υπηρεσίες.
Και επειδή αναφέρεστε στην Τσαμπίκα: φέτος βρήκα εκεί πολύ καλή παροχή υπηρεσιών. Το beach bar που επισκέφθηκα μου φάνηκε όμορφο και εναρμονισμένο με το τοπίο. Παράλληλα υπήρχε αρκετός ελεύθερος χώρος για όποιον δεν ήθελε ξαπλώστρα και οι ξαπλώστρες, από όσο είδα ως απλή επισκέπτρια, βρίσκονταν σε λογική απόσταση από τη θάλασσα.
Δεν γνωρίζω τις αδειοδοτικές λεπτομέρειες, γι’ αυτό ρωτάω πραγματικά και όχι ειρωνικά: τι ακριβώς ήταν παράνομο και γιατί; Ήταν οι μόνιμες κατασκευές, τα τετραγωνικά, η έλλειψη παραχώρησης;
Γιατί διαβάζω ότι η άδεια αφορούσε μόλις 15 τ.μ. τροχήλατης καντίνας. Είναι ρεαλιστικό να πιστεύουμε ότι μια παραλία του μεγέθους και της επισκεψιμότητας της Τσαμπίκας μπορεί να εξυπηρετηθεί ποιοτικά από 3 καντίνες 15 τ.μ.; Κατά τη γνώμη μου, όχι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος δικαιούται αυθαίρετα να κατασκευάσει 280 ή 500 τ.μ. Μήπως όμως σημαίνει ότι το ίδιο το πλαίσιο χρειάζεται εκσυγχρονισμό; Ότι θα έπρεπε να επιτρέπονται μεγαλύτερες, νόμιμες, αυστηρά ελεγχόμενες και καλαίσθητες εγκαταστάσεις, ανάλογες με τις ανάγκες κάθε παραλίας;
Και αν υπήρχαν παραβάσεις, γιατί να μην απαιτηθεί πρώτα η προσαρμογή τους; Να φύγει το παράνομο, βεβαίως. Αλλά να αντικατασταθεί από το νόμιμο και καλύτερο — όχι από το τίποτα.
Εκεί θα περίμενα να πανηγυρίζει και το Δίκτυο ΟΜΠΡΕΛΑ: όταν μια παράνομη επιχείρηση αντικαθίσταται από μια νόμιμη, σύγχρονη επιχείρηση με το ίδιο ή καλύτερο επίπεδο υπηρεσιών.
Γιατί όταν φύγουν όλα, ποιος θα φροντίζει την παραλία; Ποιος θα εξασφαλίζει την καθαριότητα και τις καθαρές τουαλέτες; Αν δεν το κάνουν οι επιχειρήσεις, πρέπει να το κάνει ο αρμόδιος φορέας. Διαφορετικά θα πρέπει να πηγαίνει το ίδιο το κίνημα της ΟΜΠΡΕΛΑΣ να καθαρίζει τις παραλίες και τις τουαλέτες.
Και θα το πω πλέον ξεκάθαρα: έχω κουραστεί με τα κινήματα της πετσέτας και της ομπρέλας και με τη λογική «να φύγει, να κλείσει, να γκρεμιστεί». Το δύσκολο δεν είναι να καταστρέψεις κάτι. Είναι να δημιουργήσεις κάτι καλύτερο στη θέση του.
Εγώ ως τουρίστρια θέλω επιλογή. Θέλω να μπορώ να επιλέξω μια οργανωμένη παραλία με ποιοτικές υπηρεσίες. Κάποιος άλλος θέλει την πετσέτα και τη δική του ομπρέλα χωρίς να πληρώσει τίποτα. Και οι δύο πρέπει να έχουμε χώρο. Αυτό είναι ισορροπία.
Και ας μην ξεχνάμε το σημαντικότερο: η Ρόδος ζει από τον τουρισμό. Άμεσα ή έμμεσα ζει ολόκληρη η οικονομία του νησιού. Δεν υπερασπίζομαι την αυθαιρεσία. Υπερασπίζομαι σύγχρονους κανόνες, έλεγχο, νομιμότητα και εξέλιξη.
Λιγότερη ενέργεια στο «να φύγει, να κλείσει, να γκρεμιστεί» και περισσότερη στο «να γίνει νόμιμα, σωστά και καλύτερα».
Γιατί αν στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε τη Ρόδο την κάνουμε λιγότερο ελκυστική για τον επισκέπτη, στο τέλος θα το πληρώσει ολόκληρο το νησί.»
Η προστασία του υγιούς επιχειρείν στον πυρήνα του προβλήματος
Η τοποθέτηση αυτή φωτίζει με τον πιο καθαρό τρόπο την ανάγκη να προστατευθεί το υγιές επιχειρείν. Η Ρόδος δεν έχει περιθώρια για λογικές ισοπέδωσης που πλήττουν την ποιότητα του τουριστικού μας προϊόντος. Αντίθετα, απαιτούνται:
Σαφείς και σύγχρονοι κανόνες: Ένα θεσμικό πλαίσιο που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των μεγάλων παραλιών, μακριά από αναχρονιστικούς περιορισμούς.
Στήριξη των ποιοτικών επενδύσεων: Δυνατότητα στους σοβαρούς επαγγελματίες να προσφέρουν άψογες υπηρεσίες με σεβασμό στο περιβάλλον.
Ουσιαστική ισορροπία: Αρμονική συνύπαρξη ελεύθερων χώρων για το κοινό και οργανωμένων υποδομών υψηλού επιπέδου.
Το μήνυμα είναι σαφές: Η προστασία του νησιού μας προϋποθέτει νομιμότητα, έλεγχο και εξέλιξη, και όχι καταστροφή των υποδομών χωρίς εναλλακτική λύση.
Πηγή:www.dimokratiki.gr
