Με αφορμή τα πρόσφατα δημοσιεύματα των τοπικών εφημερίδων που είδαν το φως της δημοσιότητας, και παρουσιάζουν τον απολογισμό της Διεύθυνσης Κοινωνικής Πολιτικής και Υγείας του Δήμου Ρόδου, επιθυμούμε να αναδείξουμε τη διάσταση που αφορά τα άτομα με αναπηρία, χρόνιες και σπάνιες παθήσεις. Αναδεικνύεται για ακόμη μία φορά, μέσα από πραγματικά στοιχεία, μια κοινωνική πραγματικότητα που υπάρχει στο νησί μας, αλλά συχνά παραμένει αθέατη. Στοιχεία που αποτυπώνουν μια πραγματικότητα την οποία ο Σύλλογός μας βιώνει καθημερινά μέσα από την επαφή του με εκατοντάδες συμπολίτες μας. Γιατί πίσω από τους αριθμούς των αναπηρικών επιδομάτων και των αιτήσεων δεν κρύβονται απλώς στατιστικά στοιχεία, αλλά άνθρωποι που καθημερινά αγωνίζονται να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Οι αριθμοί που αφορούν τα άτομα με αναπηρία, χρόνιες και σπάνιες παθήσεις, δεν είναι στατιστικές. Πίσω από κάθε αίτηση για αναπηρικό επίδομα, πίσω από κάθε διαδικασία πιστοποίησης ή κοινωνικής υποστήριξης, βρίσκεται ένας άνθρωπος , μια οικογένεια που δίνει καθημερινό αγώνα για αξιοπρεπή διαβίωση. Άνθρωποι που καλούνται να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τις δυσκολίες της αναπηρίας τους, αλλά και τη φτώχεια, την ακρίβεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και το αυξημένο κόστος της υγείας και της καθημερινής τους ζωής. Τα στοιχεία που αφορούν τα άτομα με αναπηρία , χρόνιες και σπάνιες παθήσεις, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά.
Οι εκατοντάδες αιτήσεις και η διεκπεραίωση αναπηρικών επιδομάτων μέσα από το Κέντρο Κοινότητας του Δήμου, αποδεικνύουν ότι η ανάγκη είναι μεγάλη και διαρκής. Εμείς, το γνωρίζουμε…. Σε αυτά θα πρέπει να προστεθούν και οι εκατοντάδες αναπηρικές παροχές που χορηγούνται απευθείας από τους ασφαλιστικούς φορείς στους δικαιούχους, γεγονός που αποτυπώνει ακόμη πιο καθαρά το πραγματικό μέγεθος των αναγκών στο νησί μας. Δυστυχώς, αυτή είναι η πραγματική εικόνα. Τα άτομα με αναπηρία , χρόνιες και σπάνιες παθήσεις, αποτελούν τη μεγαλύτερη και πλέον ευάλωτη κοινωνική ομάδα της χώρας μας. Το αναπηρικό κίνημα το επισημαίνει εδώ και δεκαετίες, ενώ πλέον τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία, ένας στους δύο πολίτες με αναπηρία ηλικίας 16 έως 64 ετών ζει σε συνθήκες φτώχειας ή και κοινωνικού αποκλεισμού, γεγονός που κατατάσσει την Ελλάδα στις χειρότερες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παράλληλα, το ποσοστό των ατόμων με αναπηρία που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας αυξήθηκε από 28,3% το 2021 σε 33% το 2024, επιβεβαιώνοντας ότι η κατάσταση επιδεινώνεται. (Αναμένονται τα νεότερα επίσημα στοιχεία για το 2025.) Η αναπηρία και η φτώχεια εξακολουθούν να αποτελούν ένα αχώριστο δίδυμο. Το ίδιο και η αναπηρία με τον κοινωνικό αποκλεισμό. Τα άτομα με αναπηρία, χρόνιες και σπάνιες παθήσεις που αντιπροσωπεύουν περίπου το 10% του πληθυσμού της χώρας, συνεχίζουν να δοκιμάζονται από τη διαρκή ακρίβεια στα βασικά αγαθά, από το αυξημένο κόστος της υγείας, των φαρμάκων, των θεραπειών, των μετακινήσεων και του εξειδικευμένου εξοπλισμού που απαιτεί η καθημερινότητά τους. Ως Σύλλογος το διαπιστώνουμε καθημερινά……Δεχόμαστε καθημερινά επισκέψεις στα γραφεία μας , αλλά και τηλεφωνήματα από συμπολίτες μας με αναπηρία, αλλά και από τις οικογένειές τους, οι οποίοι αναζητούν ενημέρωση για τα δικαιώματά τους. Πολλοί μας ρωτούν αν δικαιούνται κάποιο αναπηρικό επίδομα ή άλλη παροχή, χωρίς να γνωρίζουν αν αυτό προβλέπεται ήδη από την ίδια την απόφαση πιστοποίησης της αναπηρίας τους. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει ένα σοβαρό κενό ενημέρωσης, καθώς αρκετοί συμπολίτες μας δεν έχουν λάβει την απαραίτητη καθοδήγηση ώστε να αξιοποιήσουν τα δικαιώματα που τους αναγνωρίζει η Πολιτεία. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες διαπιστώνουμε ότι άτομα με αναπηρία, χρόνια και σπάνια πάθηση δικαιούνται πρόσθετες οικονομικές παροχές ή επιδόματα, χωρίς όμως να το γνωρίζουν. Ως αποτέλεσμα, για μεγάλα χρονικά διαστήματα στερούνται οικονομικές ενισχύσεις που νόμιμα δικαιούνται. Ως Σύλλογος, μέσα από την καθημερινή μας επαφή με τους συμπολίτες μας, εντοπίζουμε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις, τους ενημερώνουμε για τα δικαιώματά τους και τους στηρίζουμε σε όλες τις απαραίτητες διαδικασίες, ώστε να μπορέσουν να λάβουν τις παροχές που δικαιούνται. Άλλοι επικοινωνούν για να μάθουν αν πρόκειται να αυξηθεί το αναπηρικό επίδομα, το οποίο εξακολουθεί να ανέρχεται στο… «τεράστιο» ποσό των 363 ευρώ τον μήνα! . Το λέμε με εμφανή ειρωνεία, γιατί είναι προφανές ότι κανείς δεν μπορεί να καλύψει αξιοπρεπώς τις ανάγκες του με ένα τέτοιο ποσό, ιδιαίτερα όταν η αναπηρία συνεπάγεται πρόσθετα και μόνιμα έξοδα. Άνθρωποι μάς ρωτούν ακόμη αν θα υπάρξει ξανά διανομή τροφίμων ή άλλων ειδών πρώτης ανάγκης, όπως συνέβαινε παλαιότερα μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Ρωτούν αν θα δοθούν ξανά τρόφιμα, κρέας ή άλλα βασικά αγαθά. Είναι άνθρωποι υπερήφανοι. Διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια. Δυσκολεύονται ακόμη και να περιγράψουν την πραγματική τους κατάσταση. Όταν όμως κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους, αποκαλύπτονται ιστορίες που συγκλονίζουν. Ιστορίες ανθρώπων που στερούνται βασικά αγαθά, που μετρούν κάθε ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, και που παλεύουν καθημερινά να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους. Σε πολλές περιπτώσεις, οι συμπολίτες μας με αναπηρία, χρόνιες και σπάνιες παθήσεις, αδυνατούν να προμηθευτούν ακόμη και τον απαραίτητο βοηθητικό εξοπλισμό που είναι αναγκαίος για την καθημερινή τους ζωή. Από ένα αναπηρικό αμαξίδιο, έναν περιπατητήρα ή ένα ζευγάρι πατερίτσες, μέχρι άλλα βοηθήματα που για πολλούς θεωρούνται αυτονόητα, αλλά για αρκετούς συνανθρώπους μας είναι οικονομικά απρόσιτα. Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας. Να υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε τα μέσα που τους επιτρέπουν να κινηθούν, να αυτοεξυπηρετηθούν ή να ζήσουν με στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Και όταν το κράτος ή οι διαδικασίες δεν μπορούν να καλύψουν άμεσα αυτές τις ανάγκες, η τελευταία τους ελπίδα είναι πολλές φορές ο Σύλλογός μας. Ως Σύλλογος, προσπαθούμε καθημερινά να καλύψουμε αυτό το κενό, προσφέροντας ενημέρωση, συμβουλευτική και υποστήριξη, αναζητώντας δωρεές και χορηγίες για την προμήθεια απαραίτητου βοηθητικού εξοπλισμού, και παρεμβαίνοντας όπου μπορούμε, ώστε κανένας συμπολίτης μας με αναπηρία , χρόνια ή σπάνια πάθηση να μη μείνει μόνος απέναντι στις δυσκολίες της καθημερινότητας. Πίσω από τη βιτρίνα της τουριστικής, εύπορης και κοσμοπολίτικης Ρόδου, υπάρχει και αυτή η άλλη πραγματικότητα….Μια πραγματικότητα που δεν πρέπει να κρύβεται. Η ανάδειξή της δεν γίνεται για να ασκηθεί στείρα κριτική, αλλά γιατί μόνο όταν αναγνωρίζουμε το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος μπορούμε να σχεδιάσουμε αποτελεσματικές κοινωνικές πολιτικές. Η κοινωνία μας κρίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο ευάλωτους πολίτες της. Τα άτομα με αναπηρία δεν ζητούν προνόμια. Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν αποτυπώνεται στις τουριστικές της επιτυχίες, αλλά στον τρόπο με τον οποίο στηρίζει τους πιο ευάλωτους πολίτες της. Και σε αυτόν τον τομέα έχουμε ακόμη πολλή δουλειά μπροστά μας……
