Η υπάλληλος του Δήμου Ρόδου τιμήθηκε με το 1ο Διεθνές Βραβείο «Υπατία» από το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Μιλά για τις δυσκολίες που την πείσμωσαν, τη δύναμη της οικογένειας, την αφιέρωση στη μητέρα της και τα νέα συγγραφικά σχέδια που ετοιμάζει.
Μια σημαντική διεθνής διάκριση, με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία, αποτελεί για την Ευαγγελία Παυλούς, υπάλληλο του Δήμου Ρόδου, η απονομή του 1ου Διεθνούς Βραβείου «Υπατία» (Hypatia International Award) από το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Μια τιμή που αναγνωρίζει την επιστημονική, επαγγελματική και κοινωνική δράση της, αλλά και τη συμβολή της στη βελτίωση της ποιότητας ζωής μέσα από τη γνώση, την επιμονή και την προσφορά.
Η ίδια υποδέχθηκε την είδηση με χαρά και συγκίνηση, χωρίς να κρύβει τη γλυκόπικρη διάσταση μιας τέτοιας στιγμής: πίσω από κάθε αναγνώριση υπάρχουν αγωνίες, δυσκολίες, προσωπικές μάχες και προσπάθειες που συχνά δεν είναι ορατές στους άλλους. Στη συνέντευξή της μιλά με αφοπλιστική ειλικρίνεια για όσα τη βοήθησαν να προχωρήσει, υπογραμμίζοντας ότι η θέληση του ανθρώπου είναι καθοριστική, αλλά η στήριξη της οικογένειας μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμη. Αφιερώνει, μάλιστα, το βραβείο στη μητέρα της, ενώ παραμένει προσηλωμένη στη δημιουργία, με νέα συγγραφικά σχέδια και διάθεση να συνεχίσει να προσφέρει στην κοινωνία.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ
Κυρία Παυλούς, θερμά συγχαρητήρια για αυτή τη σπουδαία διεθνή διάκριση. Πώς αισθανθήκατε όταν πληροφορηθήκατε ότι τιμηθήκατε με το 1ο Διεθνές Βραβείο «Υπατία» από το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας;
Σας ευχαριστώ πολύ για τα συγχαρητήρια. Η αλήθεια είναι ότι ένιωσα ένα μείγμα συναισθημάτων. Κυριάρχησαν η χαρά και η συγκίνηση, αλλά υπήρχε και μια γλυκόπικρη αίσθηση. Όταν φτάνεις σε μια τέτοια στιγμή αναγνώρισης, δεν σκέφτεσαι μόνο τη χαρά που σου προσφέρει. Θυμάσαι και όλα όσα προηγήθηκαν: τις δυσκολίες, τις αγωνίες, τις προσπάθειες, τις απογοητεύσεις, αλλά και τις όμορφες στιγμές που σε βοήθησαν να συνεχίσεις.
Νιώθεις ότι δικαιώνεται, με έναν τρόπο, όλη αυτή η διαδρομή. Το συγκεκριμένο βραβείο αναγνωρίζει την επιστημονική, επαγγελματική και κοινωνική δράση των ανθρώπων, καθώς και τη συμβολή τους στη βελτίωση της ποιότητας ζωής μέσα από τις γνώσεις και το έργο τους. Γι’ αυτό και η διάκριση έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία.
Η πορεία σας δεν ήταν εύκολη. Ωστόσο, φαίνεται ότι οι δυσκολίες δεν σας αποθάρρυναν, αλλά σας έδωσαν μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Πώς καταφέρατε να μετατρέψετε τα εμπόδια σε κίνητρο;
Όσο πιο δύσκολα γίνονταν τα πράγματα, τόσο περισσότερο πείσμωνα. Αυτό θα έλεγα ότι ήταν ένα από τα βασικά στοιχεία που με βοήθησαν να προχωρήσω. Υπήρχαν πράγματα που δεν μπορούσα να κάνω, περιορισμοί που έπρεπε να αποδεχθώ και δυσκολίες που δεν μπορούσα να αγνοήσω. Δεν ήθελα, όμως, αυτές οι δυσκολίες να καθορίσουν ολόκληρη τη ζωή μου.
Μπορεί να μην μπορούσα να τρέξω ή να γίνω μαραθωνοδρόμος, όπως χαρακτηριστικά έχω σκεφτεί, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι δεν μπορούσα να εκπαιδευτώ, να μάθω, να αποκτήσω γνώσεις και να διεκδικήσω τη θέση μου στην κοινωνία. Δεν ήθελα να στερηθώ τη δυνατότητα να εξελιχθώ και να γίνω ένας άνθρωπος που συμμετέχει ενεργά στη ζωή.
Αυτό ήταν που με οδήγησε σε όσα κατάφερα να αποκτήσω μέχρι σήμερα. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τις δυσκολίες να μας πείθουν πως δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Χρειάζεται να αναζητούμε τις δυνατότητές μας και να αξιοποιούμε όσα μπορούμε να κάνουμε.
Η απονομή πραγματοποιήθηκε στη Φλωρεντία, ωστόσο δεν μπορέσατε να παρευρεθείτε. Τι συνέβη και ποιοι άνθρωποι συνέβαλαν στην υποψηφιότητά σας;
Η τελετή πραγματοποιήθηκε στη Φλωρεντία, αλλά, για διάφορους λόγους, δεν κατάφερα να ταξιδέψω. Υπήρχαν δυσκολίες μετακίνησης και ταλαιπωρία, οπότε δεν ήταν εφικτό να παραστώ στην απονομή. Το βραβείο θα μου το παραδώσει ο κύριος Βενέρης, τον οποίο θέλω να ευχαριστήσω δημόσια για την τιμή που μου έκανε.
Ο κύριος Βενέρης, μαζί με την αείμνηστη Ελένη Καρύδη, πρότειναν την υποψηφιότητά μου. Η πρόταση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα, καθώς αποτελεί μια αναγνώριση της πορείας και της προσπάθειάς μου από ανθρώπους που γνωρίζουν την αξία της κοινωνικής προσφοράς.
Θέλω, επίσης, να αναφερθώ στην Ελένη Καρύδη, η οποία άφησε σημαντική παρακαταθήκη στον τομέα της οδικής ασφάλειας και της πρόληψης των τροχαίων ατυχημάτων μέσα από τη δράση της ΕΥΘΥΤΑ. Το έργο της και η προσφορά της αποτελούν ένα παράδειγμα για το πώς η προσωπική προσπάθεια μπορεί να αποκτήσει ευρύτερη κοινωνική σημασία.
Εργάζεστε στον Δήμο Ρόδου, έχετε επενδύσει στη γνώση και στην εκπαίδευση και παράλληλα ασχολείστε με τη συγγραφή. Μετά από μια τόσο σημαντική διάκριση, ποιος είναι ο επόμενος στόχος σας;
Η αλήθεια είναι ότι αυτή η διάκριση ήρθε ως κάτι που δεν περίμενα. Είναι μια σημαντική στιγμή και θέλω να την επεξεργαστώ, να σκεφτώ καλά τα επόμενα βήματά μου και να δω πώς θα συνεχίσω.
Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η δημιουργία παραμένει σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Έχω ήδη εκδώσει δύο βιβλία και περιμένω να κυκλοφορήσει ακόμη ένα, το οποίο αποτελεί δική μου έμπνευση. Η συγγραφή είναι ένας τρόπος να εκφράζομαι, να μοιράζομαι σκέψεις και να επικοινωνώ με τους ανθρώπους.
Δεν θέλω να θεωρήσω ότι ένα βραβείο σηματοδοτεί το τέλος μιας προσπάθειας. Αντίθετα, θέλω να συνεχίσω να κάνω ό,τι μπορώ, με τις δυνάμεις και τις δυνατότητές μου, για να προσφέρω στην κοινωνία μας. Πιστεύω ότι πάντα υπάρχουν περιθώρια να μάθουμε, να δημιουργήσουμε και να συμβάλουμε θετικά στο κοινωνικό σύνολο.
Πολλοί άνθρωποι, ακόμη και όταν δεν αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, αισθάνονται ότι λυγίζουν μπροστά στις δυσκολίες. Πώς μπορεί κανείς να βρει τη δύναμη να σηκωθεί ξανά όταν όλα μοιάζουν δύσκολα;
Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι θεωρούμε το δικό μας πρόβλημα σημαντικό, και αυτό είναι απολύτως ανθρώπινο. Όταν πονάμε ή περνάμε μια δύσκολη κατάσταση, είναι δύσκολο να δούμε πέρα από τη δική μας πραγματικότητα. Δεν σκεφτόμαστε πάντα ότι κάποιος άλλος μπορεί να αντιμετωπίζει ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες.
Δεν θα ήθελα, όμως, να συγκρίνουμε τον πόνο των ανθρώπων. Ο καθένας βιώνει διαφορετικά όσα του συμβαίνουν. Εκείνο που έχει σημασία είναι να μη χάνουμε την επιθυμία να προχωρήσουμε και να μη θεωρούμε ότι μια δυσκολία ακυρώνει όλες τις δυνατότητές μας.
Για μένα, καθοριστικός παράγοντας είναι η προσωπική θέληση. Πρέπει να θέλουμε οι ίδιοι να βοηθήσουμε τον εαυτό μας, να προσπαθήσουμε και να αναζητήσουμε τον δρόμο που μας ταιριάζει. Παράλληλα, όμως, είναι πολύ σημαντικό να έχουμε ανθρώπους δίπλα μας, οι οποίοι θα μας στηρίξουν όταν δυσκολευόμαστε και θα μας θυμίσουν ότι μπορούμε να συνεχίσουμε.
Αναφερθήκατε στη σημασία της οικογένειας. Μάλιστα, θέλετε να αφιερώσετε το βραβείο στη μητέρα σας. Πόσο σημαντική υπήρξε αυτή η στήριξη στη διαδρομή σας;
Θα ήθελα πραγματικά να αφιερώσω αυτό το βραβείο στη μητέρα μου. Η οικογένεια μπορεί να αποτελέσει ένα πολύ σημαντικό στήριγμα, ιδιαίτερα στις περιόδους που οι δυσκολίες μοιάζουν μεγαλύτερες από τις δυνάμεις μας.
Είναι σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε εμάς, που αναγνωρίζουν τις δυνατότητές μας και μας βοηθούν να διατηρήσουμε το όραμά μας. Άνθρωποι που δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε ότι μπορούμε να πετύχουμε στόχους, ακόμη κι όταν η διαδρομή προς αυτούς είναι δύσκολη.
Βέβαια, η στήριξη των άλλων δεν αρκεί από μόνη της. Χρειάζεται να θέλουμε κι εμείς να προχωρήσουμε, να προσπαθήσουμε και να δεχθούμε τη βοήθεια που μας προσφέρεται. Όταν, όμως, υπάρχει ένα υποστηρικτικό περιβάλλον, η προσπάθεια γίνεται ευκολότερη και αποκτά μεγαλύτερη δύναμη.
Αν έπρεπε να στείλετε ένα μήνυμα σε όσους περνούν δύσκολες στιγμές και αναζητούν τη δύναμη να συνεχίσουν, ποιο θα ήταν αυτό;
Θα έλεγα αυτό που αναφέρατε κι εσείς: «Μια φορά να πέφτεις, δέκα να σηκώνεσαι». Για μένα, αυτή η φράση εκφράζει τη σημασία της επιμονής και της αποφασιστικότητας. Δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία πόσες φορές θα δυσκολευτούμε ή θα αισθανθούμε ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε. Σημασία έχει να μη σταματήσουμε να προσπαθούμε.
Χρειάζεται να πιστεύουμε στις δυνατότητές μας, να βάζουμε στόχους και να προχωράμε με όσα μέσα διαθέτουμε. Και, φυσικά, να αναγνωρίζουμε την αξία των ανθρώπων που στέκονται δίπλα μας και μας προσφέρουν ένα χέρι βοηθείας.
Το βραβείο «Υπατία» είναι για μένα μια μεγάλη τιμή και ένας σημαντικός σταθμός. Η ζωή, όμως, συνεχίζεται, όπως και η ανάγκη να δημιουργούμε, να μαθαίνουμε και να προσφέρουμε. Αυτό που έχει σημασία είναι να μη χάνουμε την πίστη μας στις δυνατότητές μας και να βρίσκουμε τη δύναμη να σηκωνόμαστε ξανά, κάθε φορά που πέφτουμε.
