Ψύχραιμη, συγκρατημένη και διαρκώς στο πλευρό της οικογένειας. Η Βάσω Μαζωνάκη ήταν εκείνη που, παρά τον ανείπωτο πόνο της, ανέλαβε να διευθετήσει τα διαδικαστικά της κηδείας και να σταθεί δυνατή για τους ανθρώπους της οικογένειάς της.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της εξόδιου ακολουθίας, προσπάθησε να κρατήσει την ψυχραιμία της. Μιλούσε με τους ανθρώπους που βρίσκονταν κοντά στην οικογένεια, φρόντιζε για τις τελευταίες λεπτομέρειες και, την ίδια στιγμή, έδινε δύναμη στους δικούς της ανθρώπους.
Όμως υπήρξε μία στιγμή που όλη αυτή η χαρακτηριστική της ψυχραιμία έδωσε τη θέση της στη βαθιά συγκίνηση.
Ήταν η στιγμή που το φέρετρο του αδελφού της κατέβηκε στο χώμα.Τότε η Βάσω άφησε για λίγο τον εαυτό της ελεύθερο. Μακριά από τα βλέμματα, τις υποχρεώσεις και την ανάγκη να δείχνει δυνατή για όλους τους άλλους, λύγισε και ξέσπασε σε δάκρυα.
Ήταν μια σιωπηλή, βαθιά ανθρώπινη στιγμή, που δεν αποτύπωσαν οι κάμερες με τον ίδιο τρόπο. Η γυναίκα που μέχρι εκείνη την ώρα προσπαθούσε να κρατήσει όρθια την οικογένεια βρέθηκε αντιμέτωπη με την πιο σκληρή πραγματικότητα: τον οριστικό αποχαιρετισμό στον αδελφό της.
Για λίγα λεπτά δεν υπήρχαν διαδικαστικά, κόσμος, δημοσιογράφοι ή κάμερες. Υπήρχε μόνο η Βάσω και ο πόνος της για την απώλεια του αδελφού της.
Και ήταν εκεί, μπροστά στο χώμα, που η μέχρι τότε αλύγιστη ψυχραιμία της έσπασε.
