Το Εργατικό Κέντρο Ρόδου δεν επιδιώκει την όξυνση. Όταν όμως επιχειρείται διαστρέβλωση της πραγματικότητας και αμφισβήτηση της θεσμικής του λειτουργίας, οφείλει να τοποθετηθεί ξεκάθαρα.
Η κινητοποίηση για τα τρία χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών ήταν ημέρα μνήμης και συλλογικής απαίτησης για δικαιοσύνη. Δεν ήταν πεδίο παραταξιακής αντιπαράθεσης ούτε βήμα κομματικής επιβεβαίωσης.
Μέλη της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Ρόδου ήταν παρόντα διακριτικά, όπως αρμόζει σε τέτοιες στιγμές.
Στη Γενική Συνέλευση δόθηκε πλήρως ο λόγος σε όλες τις παρατάξεις. Εκεί αποδείχθηκε ποιοι επιδιώκουν ενότητα και μαζική συμμετοχή και ποιοι επιλέγουν τη σύγκρουση ως αυτοσκοπό.
Η απόφαση για τη στάση εργασίας ελήφθη από το Σώμα, στο αίτημα που κατέθεσε όπως λέει η ΔΑΣ για συνεδρίαση της Διοίκησης αρχές Φλεβάρη, η απάντησή μας ήταν ότι λόγω της Γενικής Συνέλευσης, δεν μπορούσε να γίνει Διοικητικό Συμβούλιο και η όποια απόφαση θα παρθεί στην Γενική Συνέλευσή μας. Το «δικαίωμα στη σιωπή» είναι δικό σας προνόμιο και σας το επιβεβαίωσαν για ακόμη μια φορά οι εργαζόμενοι με την συντριπτική στήριξη στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου.
Είναι προφανές ότι επιχειρήθηκε να δοθεί σε μια εκδήλωση μνήμης παραταξιακό και κομματικό πρόσημο, καπελώνοντας μια εκδήλωση μνήμης για ακόμα μια φορά. Οι τοποθετήσεις στελεχών της ΔΑΣ κινήθηκαν εκτός του πλαισίου της ημέρας και αξιοποίησαν το βήμα για επανάληψη γενικών πολιτικών θέσεων, άσχετων με τον χαρακτήρα της συγκέντρωσης, ..είδαν φως και μπήκαν.. όπως λέει και ο σοφός λαός μας.
Η μνήμη των θυμάτων δεν προσφέρεται για κομματική αξιοποίηση. Δεν μπορεί κάθε κοινωνική εκδήλωση να μετατρέπεται σε χώρο αναπαραγωγής γνωστών ιδεολογικών αφηγημάτων.
Το Εργατικό Κέντρο Ρόδου έχει αποδείξει διαχρονικά ότι δεν εκμεταλλεύεται τραγωδίες ούτε αναζητά πολιτική υπεραξία πάνω στον ανθρώπινο πόνο. Συμμετέχει, συμπάσχει και στέκεται θεσμικά, χωρίς κραυγές και χωρίς παραταξιακά «καπέλα».
Σε στιγμές που απαιτούν σεβασμό και σοβαρότητα, ορισμένοι επιλέγουν την πόλωση. Το Εργατικό Κέντρο επιλέγει την ευθύνη.
Ο αγώνας για δικαιοσύνη και δικαιώματα ανήκει στους εργαζόμενους και όχι σε κομματικούς μηχανισμούς.
